เหตุผลและความจำเป็น

       ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (อีสาน) ของประเทศไทย ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 103.5 ล้านไร่ หรือ 1 ใน 3 ของพื้นที่ทั้งประเทศ ประกอบด้วย 20 จังหวัด และมีประชากร 22.01 ล้านคน โดยมีลุ่มน้ำสำคัญ 3 ลุ่มน้ำหลัก ได้แก่ ลุ่มน้ำโขงอีสาน ลุ่มน้ำชี และลุ่มน้ำมูล อย่างไรก็ตาม ภูมิภาคนี้ยังคงประสบปัญหาด้านทรัพยากรน้ำอย่างต่อเนื่อง แม้จะมีพื้นที่เกษตรกรรมมากถึง 63.85 ล้านไร่ แต่พื้นที่ที่อยู่ในเขตชลประทานกลับมีเพียง 8.69 ล้านไร่ หรือคิดเป็นเพียงร้อยละ 13.61 เท่านั้น ส่งผลให้เกษตรกรส่วนใหญ่จำเป็นต้องพึ่งพาน้ำฝนเป็นหลักในการเพาะปลูก อีกทั้งจากลักษณะภูมิประเทศที่เป็นที่ราบสูง มีความแบนราบค่อนข้างมาก และไม่มีภูเขาสูงมาช่วยดักจับความชื้นจากเมฆฝน ด้วยลักษณะภูมิประเทศแบบนี้ ทำให้เมื่อฝนตกน้ำจะไหลรวมกันได้ช้า หรืออาจจะขังอยู่ตามแอ่ง ทำให้เกิดปัญหาน้ำท่วมในบางพื้นที่ได้ง่าย และเมื่อเข้าสู่ฤดูแล้ง ดินก็จะแห้งแล้งเร็ว เพราะกักเก็บน้ำไว้ในดินได้ไม่ดีนัก